De paarden van de bedding

Op de vierde ochtend werd Polly wakker van een geluid als donder. Maar er waren geen wolken in de lucht. Het geluid rolde door de kloof en schudde haar tak. Ze keek naar beneden. De donder had benen. Een groep paarden rende over het vlakke zand.

Polly vloog naast een jonge bruine merrie achteraan. Waar gaan jullie heen, vroeg ze. Nergens heen, zei de merrie vrolijk. We rennen hier gewoon. Paarden wonen al lang in deze kloof. Sommige zijn van de families die hier boeren. Sommige zijn van de kloof.

Polly begreep waarom ze hier renden. Het zand was zacht en vlak, en het liep kilometers ver tussen de wanden door. En het geluid was prachtig. Het geluid raakte de ene wand, kwam terug van de andere, en liet twintig paarden klinken als tweehonderd.

Eindelijk gingen de paarden langzamer. Een dun stroompje liep door het midden van al dat droge zand. De paarden gingen in het water staan en dronken. Polly landde op het warme zand naast hen en zei helemaal niets.