De paarden van de bedding

Op de vierde dag hoorde Polly donder. Maar de lucht was blauw. Ze keek naar beneden. Paarden renden over het zand.

Polly vloog naast een jong bruin paard. Waar gaan jullie heen, vroeg ze. Nergens heen, zei het paard. We rennen hier gewoon. Paarden wonen al lang in deze kloof.

Het zand was zacht en vlak. Het was perfect om te rennen. Het geluid raakte de ene wand en kwam terug van de andere wand. Twintig paarden klonken als tweehonderd.

Toen stopten de paarden. Een klein stroompje liep door het zand. Ze dronken het water. Polly zat naast hen en zei niets.