De paarden van de bedding

Polly werd op de vierde ochtend wakker van wat volgens haar zeker donder was, en er hing nergens boven de kloof een wolk. Het geluid rolde de bedding op en schudde de tak onder haar poten. Toen ze zich vooroverboog en naar beneden keek, bleek de donder benen te hebben. Een losse groep paarden rende over het vlakke zand van de bedding.

Ze haalde een jonge bruine merrie achteraan de groep in. Waar gaan jullie allemaal heen, vroeg Polly. Nergens heen, zei de merrie, behoorlijk tevreden met zichzelf. We rennen hier gewoon. Paarden horen al heel lang bij deze kloof. Sommigen van ons zijn van de families die de bodem bewerken, en sommigen van ons zijn gewoon van de kloof.

De bedding was ervoor gemaakt, dat kon Polly zien. Het zand was zacht en vlak en liep kilometers ver tussen de wanden door, dus er was niets om over te struikelen en geen reden om te keren. Wat haar veren overeind zette, was het geluid. De klap van de hoeven raakte de zandsteen aan de ene kant, kwam terug van de andere, en veranderde twintig paarden in wat klonk als tweehonderd.

Toen ze eindelijk langzamer gingen, was dat bij een ondiep, vertakt stroompje, nauwelijks breder dan een voetpad, dat door het midden van al dat droge zand slingerde. De paarden gingen erin staan en dronken, en de luidste plek van de kloof werd de stilste. Polly landde op het warme zand naast hen en zei helemaal niets, wat voor Polly ongebruikelijk is.