De huizen in de wand

Op de derde ochtend zag Polly iets in de rotswand dat geen rotswand was. Hoog boven de bodem van de kloof, weggestopt in een grote gebogen holte in de rots, stonden kleine vierkante kamers met rechte muren en donkere deuropeningen. Ze waren in de wand gebouwd zoals een zwaluw onder een overhang bouwt, beschut tegen de regen van boven en van onderen onbereikbaar.

Een rotseekhoorn die rechtop op een warme steenplaat zat, vertelde haar waar ze naar keek. Voorouderlijke Puebloan-families bouwden die kamers vele honderden jaren geleden op uit steen en modder, zei hij, en kozen de holte omdat die droog bleef, omdat die moeilijk te bereiken was, en omdat het er in de winter warm was als de lage zon naar binnen kon schijnen. Een van de kamers is bleek gepleisterd, en daarom noemen mensen de hele plek nu het Witte Huis.

Polly vroeg of hier iemand had gewoond voor die bouwers. De eekhoorn lachte haar uit. Deze kloof is nooit echt leeg geweest, zei hij. Boeren, wevers, herders en reizigers volgen deze bedding al meer dan vierduizend jaar, de een na de ander na de ander, en de Diné-families die vandaag de bodem bewerken, zijn simpelweg degenen die er nu zijn.

Onder haar kwam een enkel smal pad in lange haarspeldbochten van de rand naar beneden, bijna tweehonderd meter omlaag naar het zand. Het is het enige pad dat een bezoeker alleen deze kloof in mag lopen. Polly, die het in ongeveer twintig seconden had kunnen vliegen, bleef in plaats daarvan stil op haar richel zitten en keek hoe de schaduw van de holte langzaam over de oude kamers schoof.