Waar de wanden overeind komen

Polly volgde de zanderige bedding de kloof in. Tegen het midden van de ochtend zag ze dat de raaf gelijk had. De wanden waren gegroeid. Ze waren nu vier of vijf keer hoger dan bij de ingang. De rode rots ging recht omhoog, zonder richels en zonder makkelijke weg om te klimmen.

Lange donkere lijnen liepen langs de rotswand naar beneden. Ze leken op zwarte inkt. Polly vloog dichterbij om ze te bekijken. De lijnen waren geen verf en geen schaduw. Ze waren een dun donker laagje van water, stof en piepkleine levende wezens, gemaakt over een heel lange tijd.

Onder een gebogen deel van de wand vond Polly een stad van modder. Honderden kleine ronde zwaluwnesten zaten op de steen, zij aan zij. De zwaluwen vlogen heel snel langs haar. Berijd de wand, zei er een. Warme lucht stijgt hier de hele middag op.

Dus bereed Polly de wand. De warme lucht tilde haar langs de rode rots, en ze bewoog haar vleugels helemaal niet. Die avond keek ze omhoog. De rotswand aan de andere kant was meer dan driehonderd meter hoog. De kloof was om haar heen gegroeid.