Waar de wanden overeind komen

Polly volgde de bedding naar binnen en tegen het midden van de ochtend moest ze toegeven dat de raaf gelijk had. De wanden waren overeind gekomen. Wat bij de ingang tien meter was geweest, was nu vier of vijf keer zoveel, gladde rode zandsteen die recht uit het zand oprees, zonder helling, zonder richel, en zonder beleefde manier voor een klimmer om te beginnen.

Langs de rotswand liepen lange donkere strepen naar beneden, bijna zwart, alsof iemand inkt over de rand had gegoten. Polly vloog dichterbij. De strepen waren geen verf en geen schaduw. Ze waren een dun donker laagje, achtergelaten door water en stof en piepkleine levende wezens over een enorme spanne tijd. Elke regenbui die ooit langs die wand naar beneden liep, had daar zijn naam gezet.

Onder een gebogen overhang vond ze een stad van modder. Zwaluwen hadden honderden kleine ronde nesten tegen de steen gebouwd, schouder aan schouder, elk met een keurig rond ingangsgat. De zwaluwen schoten langs haar in snelle, strakke bochten. Berijd de wand, riep er een. Er staat de hele middag een warme stijgende wind tegen deze rots, en die draagt je voor niets.

Dus bereed Polly de wand. Ze liet de stijgende lucht haar langs het rode vlak tillen zonder een enkele vleugelslag, en toen ze die avond de kloof in keek, stond de rotswand aan de overkant meer dan driehonderd meter boven het zand. Het was dezelfde kloof als op maandag. Hij was gewoon om haar heen volwassen geworden.