De lage muur

Polly stak in de vroege ochtend de hoge woestijn van het noordoosten van Arizona over en landde bij de monding van een kloof waarvan haar was beloofd dat het een van de grote was. Ze was, in het begin, niet onder de indruk. De wanden bij de ingang waren rood en knap om te zien, maar ze waren amper tien meter hoog, nauwelijks hoger dan de oude populieren die langs de zanderige bodem ernaast groeiden.

Een raaf werkte zich door de populieren en draaide losse stukken schors om met een zware zwarte snavel. Deze kloof begint niet groot, zei hij, zonder op te kijken. Hij groeit. Loop erin. Het Navajo-volk, de Diné, noemt deze plek Tséyiʼ, wat binnen in de rots betekent. Spaanse bezoekers hoorden dat woord, schreven het op hun eigen manier, en die spelling bleef hangen.

Dus de kaart zegt Canyon de Chelly, en iedereen hier spreekt het uit alsof het het woord sjee is. Hoe hij ook heet, de bodem ervan behoort toe aan de Navajo Nation, en het is geen lege plek. Ongeveer veertig Diné-families wonen nog altijd in de kloof en bewerken de bodem. Mensen volgen deze droge rivierbedding al meer dan vierduizend jaar, wat dit tot een van de langst bewoonde plekken van heel Noord-Amerika maakt.

Polly keek de bedding af, waar het zand wegboog tussen de wanden en de wanden bij elke bocht iets hoger leunden. Ze was van plan geweest een middag te blijven. In plaats daarvan volgde ze het advies van de raaf, koos een tak, trok een poot op en besloot het zand een week lang naar binnen te volgen om te zien hoe hoog rots kan worden.