De tenniswedstrijd die drie dagen duurde

Op Wimbledon in tweeduizend tien liepen twee spelers baan achttien op voor een wedstrijd in de eerste ronde. Niemand verwachtte iets bijzonders. John Isner was een Amerikaan, lang, met een keiharde service. Nicolas Mahut was een Fransman, lager geplaatst en buiten de tenniswereld niet beroemd. Hun wedstrijd stond gepland voor een middag.

Hij eindigde niet die middag. Hij eindigde de volgende dag ook niet.

De twee spelers begonnen hun wedstrijd op dinsdag tweeëntwintig juni. Geen van beiden kon de service van de ander breken. Ze speelden drie sets, toen vier. Tegen de avond, bij een stand van twee sets gelijk, legde de umpire de wedstrijd stil vanwege het afnemende licht. Ze zouden de volgende dag verder moeten.

Op woensdag kwamen ze terug. Ze speelden de vijfde set, die op Wimbledon geen tiebreak kent. Ze moesten hem winnen met twee games verschil. De stand klom: tien tien, twintig twintig, dertig dertig. Mahut hield zijn service. Isner hield de zijne. Uiteindelijk stond het negenenvijftig negenenvijftig. Het publiek keek toe, stil, bijna beschaamd. De wedstrijd moest opnieuw worden gestaakt. Het licht, alweer.

Op donderdag, na meer dan tien uur op de baan, brak John Isner eindelijk de service van zijn uitgeputte tegenstander. De eindstand in de vijfde set was zeventig tegen achtenzestig. De hele wedstrijd duurde elf uur en vijf minuten. Mahut sloeg honderddrie aces en verloor alsnog.

Toen het voorbij was, kon geen van beide spelers goed uit zijn woorden komen voor de camera's. Beiden kregen een kleine medaille om vast te leggen wat er was gebeurd. De baan zelf kreeg een plaquette. Jaren later is het nog steeds de langste tenniswedstrijd ooit gespeeld, en de meeste mensen in het tennis geloven dat dit record nooit meer wordt verbroken.