Świecisz. Nikt tego nie widzi.

Usiądź w zupełnie ciemnym pokoju, a i tak będziesz wydzielać światło. Twoja skóra nieustannie emituje słaby blask, i nie ma to nic wspólnego z ciepłem ciała.

Japoński zespół udowodnił to w dwa tysiące dziewiątym roku. Umieszczali ochotników, rozebranych do pasa, w całkowicie zaciemnionym pomieszczeniu i kierowali na nich niezwykle czułą kamerę na okresy po dwadzieścia minut. Kamera wychwyciła stały, nierówny blask bijący ze skóry, najjaśniejszy wokół twarzy. Ten blask jest produktem ubocznym zwykłej chemii wewnątrz komórek: reakcje z udziałem tlenu wyrzucają po drodze pojedyncze cząstki światła.

Jest jednak pewien haczyk, i on wyjaśnia, dlaczego nikt tego nigdy nie zauważył. To światło jest jakieś tysiąc razy słabsze niż najsłabsza rzecz, którą może wykryć ludzkie oko. Nigdy go nie zobaczysz, i nikt inny też nie. To samo badanie wykazało, że blask rośnie i słabnie w ciągu dnia, jest najsłabszy rano i najsilniejszy późnym popołudniem, co oznacza, że gdzieś w tym wszystkim twoja twarz trzyma się jakiegoś harmonogramu.