Droga, na której brakuje miejsca

Polly przylatuje, mając góry po lewej stronie, a morze po prawej. Miejsca między nimi jest niewiele. To południowo-zachodni kraniec Dominikany. Większość turystów nigdy tu nie trafia. Wielkie hotele są daleko, po drugiej stronie wyspy. Tutaj góry schodzą do samej wody, a droga musi przecisnąć się przez wąską szczelinę.

Podąża drogą na południe od Barahony. Co kilka kilometrów z gór spływa rzeka i przecina drogę w drodze do morza. Woda w rzece jest zimna, bo spływa z lasu chmurowego. Tam, gdzie rzeka łączy się z morzem, powstaje sadzawka, chłodna na dnie i ciepła przy powierzchni.

Plaże są tu inne niż zwykłe plaże Karaibów. Piasku prawie nie ma. Brzeg zbudowany jest z kamyków: szarych, białych i brązowych, gładkich i okrągłych. Fale ściągają je z powrotem z głośnym grzechotem.

Polly ląduje na kamieniach i idzie wzdłuż nich, przewracając je jedną łapą. Nagle się zatrzymuje. Jeden kamyk jest niebieski. Jest niebieski na wylot, blady i mętny, jak kawałek płytkiej wody, który stwardniał.