Vertrek bij het eerste licht

Op haar laatste ochtend klimt Polly nog een keer naar de wachttoren. Berta is er al. Dat is vreemd, want Berta haat klimmen. Iemand moet de zonsopgang controleren, zegt de marter. Ze zitten samen op de oude stenen en kijken.

Het eerste licht raakt de toren. Dan glijdt het langs de muur naar beneden en over de daken. Een paar minuten lang gloeit de hele stad roze en goud. Ver weg in de weiden hoort Polly de schaapsbellen. Beneden houdt de rivier de stad in zijn lus, zoals altijd.

Berta zegt dat ze niet van afscheid houdt. Dan neemt ze toch afscheid. Ze geeft Polly een gedroogde vijg voor de reis. Een stad als deze vindt het niet erg als je weggaat, zegt ze. Weggaan is de eerste helft van terugkomen.

Polly vliegt van de toren en volgt de rivier door de kloof naar buiten. Achter haar wordt het roze stadje kleiner en kleiner. Ze bewaart de vijg voor later. Ze eet hem ver weg op, als ze aan deze plek wil terugdenken.