The Lunch a Whole Country Eats

It is just after noon and the street has gone quiet. Shutters are half down. The office you wanted is closed, and the small restaurant beside it is suddenly full.

Jest chwilę po południu, a ulica nagle ucichła. Rolety są w połowie opuszczone. Biuro, do którego chciałeś trafić, jest zamknięte, a mała restauracja obok nagle jest pełna.

In the Dominican Republic lunch is the real meal of the day, not dinner. The plate that arrives is white rice, stewed red beans poured over it, and a piece of meat, usually chicken, with a little salad on the side and fried green plantain if you are lucky. It is called la bandera, which means the flag, because the colours on the plate are the colours of the country. People eat it most days of the week and do not get tired of it.

W Dominikanie to obiad, a nie kolacja, jest prawdziwym posiłkiem dnia. Na talerzu ląduje biały ryż, polany duszoną czerwoną fasolą, oraz kawałek mięsa, zwykle kurczaka, z odrobiną sałatki z boku i smażonym zielonym bananem, jeśli masz szczęście. Nazywa się to la bandera, czyli flaga, bo kolory na talerzu to kolory tego kraju. Ludzie jedzą to przez większość dni tygodnia i się tym nie nudzą.

The useful thing to know is the rhythm, not the recipe. If you turn up hungry at three in the afternoon you will find the good places empty and the food gone. Eat when everybody else eats. Then ask for a small strong coffee afterwards, standing up, and go back out into the heat.

Warto znać rytm, a nie przepis. Jeśli zjawisz się głodny o trzeciej po południu, dobre miejsca będą już puste, a jedzenie skończone. Jedz wtedy, kiedy jedzą wszyscy inni. Potem poproś o małą, mocną kawę, wypij ją na stojąco i wróć w upał.