The Lunch a Whole Country Eats

It is just after noon and the street has gone quiet. Shutters are half down. The office you wanted is closed, and the small restaurant beside it is suddenly full.

Είναι λίγο μετά το μεσημέρι και ο δρόμος έχει ησυχάσει. Τα ρολά είναι μισοκατεβασμένα. Το γραφείο που ήθελες είναι κλειστό, και το μικρό εστιατόριο δίπλα του είναι ξαφνικά γεμάτο κόσμο.

In the Dominican Republic lunch is the real meal of the day, not dinner. The plate that arrives is white rice, stewed red beans poured over it, and a piece of meat, usually chicken, with a little salad on the side and fried green plantain if you are lucky. It is called la bandera, which means the flag, because the colours on the plate are the colours of the country. People eat it most days of the week and do not get tired of it.

Στη Δομινικανή Δημοκρατία το μεσημεριανό είναι το πραγματικό γεύμα της ημέρας, όχι το βραδινό. Το πιάτο που φτάνει στο τραπέζι είναι λευκό ρύζι, με κόκκινα φασόλια σε σάλτσα από πάνω, και ένα κομμάτι κρέας, συνήθως κοτόπουλο, με λίγη σαλάτα στο πλάι και τηγανητή πράσινη μπανάνα αν είσαι τυχερός. Το λένε la bandera, που σημαίνει η σημαία, γιατί τα χρώματα στο πιάτο είναι τα χρώματα της χώρας. Ο κόσμος το τρώει τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας και δεν το βαριέται ποτέ.

The useful thing to know is the rhythm, not the recipe. If you turn up hungry at three in the afternoon you will find the good places empty and the food gone. Eat when everybody else eats. Then ask for a small strong coffee afterwards, standing up, and go back out into the heat.

Αυτό που αξίζει να ξέρεις είναι ο ρυθμός, όχι η συνταγή. Αν φτάσεις πεινασμένος στις τρεις το απόγευμα, θα βρεις τα καλά μαγαζιά άδεια και το φαγητό να έχει τελειώσει. Τρώγε όταν τρώνε όλοι οι άλλοι. Μετά ζήτα έναν μικρό δυνατό καφέ, όρθιος, και βγες πάλι έξω στη ζέστη.