Wandelen over de bodem van de zee

Langs de Noordzeekust ligt een vreemde en wonderlijke plek: de Waddenzee. Twee keer per dag glijdt de zee weg van het land, kilometers ver, en laat de zeebodem open onder de hemel liggen. Wat in de ochtend diep water was, is in de middag een wijde, glanzende vlakte. Wandelaars verzamelen zich aan de rand, trekken hun schoenen uit en stappen de bodem van de zee op.

De modder is zacht en koel onder blote voeten en perst omhoog tussen de tenen. De platen zijn niet leeg. Ze zitten vol klein leven: schelpjes, kleine krabben en de kringelende hoopjes die wormen onder de grond achterlaten. Een gids leidt de groep richting een ver eiland en houdt de tijd zorgvuldig in de gaten, want de open zeebodem is maar geleend van de zee.

Dan keert het tij. Het water komt snel terug, veel sneller dan mensen verwachten, in zilveren linten die over de platen jagen. Daarom loopt hier niemand alleen. De gids kent de veilige paden en de juiste uren, zodat de groep weer vaste grond bereikt voordat de zee haar bodem terugneemt.