Osiem kilometrów, na których nic nie ma

Ostatnia część wybrzeża jest najbardziej opustoszała. Na południowo-zachodnim krańcu kraju leży zatoka zwana Bahía de las Águilas. Ciągnie się na jakieś osiem kilometrów, i nie ma na niej żadnej zabudowy. Żadnego hotelu, żadnego baru, żadnej prawdziwej drogi. Przybywa się tu łodzią. Woda jest tak przezroczysta, że z góry łodzie wyglądają, jakby wisiały w powietrzu.

Pozostaje pusta, bo leży w obrębie Parku Narodowego Jaragua. Park utworzono w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym trzecim roku i jest on największym obszarem chronionym na Karaibach. W większości jest morski, a nie lądowy.

Wiosną i wczesnym latem żółwie skórzaste wychodzą nocą na tę plażę, żeby złożyć jaja. To największe żółwie na świecie. Rano zostają tylko dwa szerokie ślady prowadzące w górę piasku i dwa wracające z powrotem.

Późnym popołudniem Polly zawraca do domu. Wznosi się z powrotem nad górami, nad plantacjami kawy i rzędami bananowców, w chłodniejsze powietrze. Pod nią wracają łodzie rybackie. W jednej łapie wciąż trzyma mały, blady niebieski kamień.