Zu Fuß über den Meeresboden

Entlang der Nordseeküste erstreckt sich ein seltsam schöner Küstenstreifen, bekannt als das Wattenmeer, wo das Meer selbst zweimal täglich seine Meinung zu ändern scheint. Jeden Morgen und wieder jeden Nachmittag zieht sich das Wasser kilometerweit zurück und legt den Meeresboden unter freiem Himmel bloß. Wanderer versammeln sich am Rand, ziehen ihre Schuhe aus und treten hinaus auf das, was nur Stunden zuvor noch der Boden des Meeres war.

வடகடல் கரையோரம், வாட்டன்மீர் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு விசித்திரமான, அழகான கடற்கரைப் பகுதி இருக்கிறது, அங்கே கடலே ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை மனம் மாறுவது போலத் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு காலையிலும் மீண்டும் ஒவ்வொரு மாலையிலும், தண்ணீர் பல கிலோமீட்டர் தூரம் பின்வாங்குகிறது, திறந்த வானத்தின் கீழ் கடலின் அடித்தளத்தை வெறுமையாக்குகிறது. நடைபயணிகள் அதன் ஓரத்தில் கூடி, தங்கள் காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு, சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு வரை கடலின் தரையாக இருந்த இடத்தில் நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

Der Schlick ist weich und überraschend kühl unter den Füßen und drückt sich bei jedem Schritt zwischen den Zehen hervor. Weit davon entfernt, leer zu sein, wimmelt das Watt von stillem Leben: winzige Muscheln, huschende Krabben und die geringelten Sandhäufchen, die Würmer im nassen Boden hinterlassen. Ein Wattführer führt jede Gruppe zu einer fernen Insel und prüft dabei ständig die Zeit, denn der freigelegte Meeresboden wird nie wirklich geschenkt, sondern nur für ein paar kurze Stunden geliehen.

சேறு மென்மையாகவும் ஆச்சரியப்படும் அளவு குளிர்ச்சியாகவும் காலடியில் இருக்கிறது, ஒவ்வொரு அடி வைக்கும்போதும் விரல்களுக்கு இடையே அழுந்துகிறது. வெறுமையாக இல்லாமல், அந்தச் சமவெளிகளில் அமைதியான உயிரினங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன: சிறு சிப்பிகள், விரைந்தோடும் நண்டுகள், ஈரமான தரையில் புழுக்கள் விட்டுச் செல்லும் சுருள் சுருளான தடங்கள். ஒரு வழிகாட்டி ஒவ்வொரு குழுவையும் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு தீவை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார், நேரத்தை இடைவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டே, ஏனெனில் திறந்த கடலடித்தளம் ஒருபோதும் நிரந்தரமாகத் தரப்படுவதில்லை, கடல் அதை சில குறுகிய மணி நேரங்களுக்கு மட்டுமே கடன் தருகிறது.

Dann, unweigerlich, wendet sich die Flut. Das Wasser kehrt weit schneller zurück, als die meisten Besucher erwarten, und rast in hellen silbernen Linien über das Watt zurück. Genau deshalb wagt niemand die Wanderung allein. Nur der Wattführer kennt die sicheren Wege und die schmalen Zeitfenster, in denen man sie nutzen darf, und genau das erlaubt jeder Gruppe, wieder festen Boden zu erreichen, lange bevor das Meer still seinen Boden zurückfordert.

பிறகு, தவிர்க்க முடியாமல், அலை திரும்புகிறது. பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் எதிர்பார்ப்பதைவிட மிக வேகமாகத் தண்ணீர் திரும்பி வருகிறது, பளபளக்கும் வெள்ளி வரிகளாக சமவெளிகள் வழியே ஓடி வருகிறது. இதனால்தான் யாரும் தனியாக அந்தக் கடப்பை முயல்வதில்லை. பாதுகாப்பான பாதைகளும் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் குறுகிய நேரங்களும் வழிகாட்டிக்கு மட்டுமே தெரியும், அதன் மூலம்தான் கடல் தன் தரையைத் திரும்பப் பெறுவதற்கு முன்பே ஒவ்வொரு குழுவும் திடமான தரையை மீண்டும் அடைய முடிகிறது.