De muur die de berg beklimt

Vandaag bezoekt Polly de grote muur. Hij begint aan de rand van de stad. Dan klimt hij recht de berg op, met toren na toren, als een reuzentrap van steen. Berta loopt met haar mee tot de eerste poort. Dan gaat de marter naar huis. Klimmen is voor vogels, zegt ze.

De muur is heel, heel oud. Meer dan duizend jaar geleden regeerde een Berberse familie, de Banu Razin, over deze stad. De stad draagt nog steeds hun naam. Zij bouwden de eerste muren en de vierkante stenen wachttoren boven op de kam.

Polly vliegt omhoog naar de wachttoren en landt op de rand. Vanaf hier lijkt de stad piepklein, allemaal roze daken in de lus van de rivier. In een schaduwhoekje zit een grote oehoe. Hij slaapt na zijn nachtwerk. Hij opent een oranje oog en zegt hallo.

Polly blijft lang zitten en kijkt hoe de wolken over de bergen trekken. Deze toren kijkt al duizend jaar, denkt ze. Op de weg naar beneden zegt ze dankjewel tegen de muur. De muur zegt niets. Muren zijn stille werkers.