The Only Way Down

On the sixth morning Polly heard hooves again, but slower this time, and in a line rather than a herd. A rider came down the sandy track on a steady grey horse, with three quiet visitors riding behind him. He wore a wide-brimmed hat against the sun, and as he passed under the swallow nests he lifted a hand to them, the way you greet neighbours.

Op de zesde ochtend hoorde Polly opnieuw hoeven, maar langzamer dit keer, en in een rij in plaats van een kudde. Een ruiter kwam het zandpad af op een rustig grijs paard, met drie stille bezoekers achter hem aan. Hij droeg een hoed met brede rand tegen de zon, en toen hij onder de zwaluwnesten door reed, stak hij een hand naar ze op, zoals je buren groet.

The young mare from the running band explained it to Polly. He is Diné, she said, and his family farms a field further up the canyon. Almost nobody comes down here without somebody like him. You need a permit and an authorised guide to walk this floor, and there is exactly one trail on the whole rim that a visitor may take by themselves.

De jonge merrie van de rennende groep legde het Polly uit. Hij is Diné, zei ze, en zijn familie bewerkt een akker verderop in de kloof. Bijna niemand komt hier beneden zonder iemand zoals hij. Je hebt een vergunning en een erkende gids nodig om over deze bodem te lopen, en er is precies een pad op de hele rand dat een bezoeker alleen mag nemen.

Polly, who had spent five days flying wherever she pleased, felt slightly embarrassed. That is not a rule about visitors, the mare added, seeing her face. It is a rule about houses. There are farms and homes and family land down here between these walls. You would not walk through somebody's kitchen just because the door was open.

Polly, die vijf dagen had gevlogen waar ze maar wilde, voelde zich een beetje opgelaten. Dat is geen regel over bezoekers, voegde de merrie eraan toe toen ze haar gezicht zag. Het is een regel over huizen. Er liggen hier beneden akkers en huizen en familieland tussen deze wanden. Je loopt ook niet door iemands keuken alleen omdat de deur openstaat.

The line of horses went on up the wash and around the bend, and the sound of them faded into the rock. Polly stayed where she was for a long while, on a warm ledge above a small green field, thinking about the difference between an empty place and a quiet one.

De rij paarden ging verder de bedding op en de bocht om, en hun geluid vervaagde in de rots. Polly bleef nog een hele tijd waar ze was, op een warme richel boven een klein groen veld, denkend over het verschil tussen een lege plek en een stille plek.