Seven Skirts and Silver Fish

On the third day Polly rode down to the town instead of flying. A little funicular has been climbing up and down this cliff for more than one hundred and thirty years, carrying passengers between the beach town below and the clifftop village above. Polly perched on the rail inside the wooden carriage and watched the red rooftops rise past the window, feeling very much like a proper passenger.

Την τρίτη μέρα η Polly κατέβηκε στην πόλη με το τελεφερίκ αντί να πετάξει. Ένα μικρό οδοντωτό τρενάκι ανεβοκατεβαίνει αυτόν τον γκρεμό εδώ και πάνω από εκατόν τριάντα χρόνια, μεταφέροντας επιβάτες ανάμεσα στην παραθαλάσσια πόλη από κάτω και στο χωριό πάνω στον βράχο. Η Polly κάθισε σκαρφαλωμένη στο κάγκελο μέσα στο ξύλινο βαγόνι και παρακολουθούσε τις κόκκινες στέγες να περνούν πίσω από το παράθυρο, νιώθοντας κι εκείνη σαν κανονική επιβάτισσα.

The town beach was covered with low wooden racks, and on the racks, under thin nets, lay hundreds of small silver fish drying in the sun. This is one of the oldest traditions of Nazaré. Long before refrigerators, the people of this coast learned to salt their fish and let the sun and the wind preserve it, and they simply never stopped.

Η παραλία της πόλης ήταν γεμάτη με χαμηλές ξύλινες σχάρες, και πάνω σε αυτές, κάτω από λεπτά δίχτυα, στεγνώνανε στον ήλιο εκατοντάδες μικρά ασημένια ψάρια. Είναι μία από τις παλαιότερες παραδόσεις της Ναζαρέ. Πολύ πριν από τα ψυγεία, οι άνθρωποι αυτής της ακτής έμαθαν να αλατίζουν το ψάρι τους και να αφήνουν τον ήλιο και τον αέρα να το συντηρούν, και απλώς ποτέ δεν σταμάτησαν αυτή τη συνήθεια.

The racks were tended by gull ladies in wide, bright, layered skirts, seven skirts each, one on top of another, with scarves knotted under their chins. They turned each fish with great care, like gardeners turning leaves toward the light. Some say the seven skirts stand for the seven days of the week. Others say they stand for the seven waves of a set. When Polly asked which story was true, the oldest gull only laughed and straightened her scarf.

Τις σχάρες φρόντιζαν γυναίκες με φαρδιές, φανταχτερές φούστες σε στρώσεις, επτά φούστες η καθεμία, τη μία πάνω στην άλλη, με μαντήλια δεμένα κάτω από το πηγούνι. Γύριζαν κάθε ψάρι με μεγάλη προσοχή, σαν κηπουροί που γυρίζουν τα φύλλα προς το φως. Κάποιοι λένε πως οι επτά φούστες συμβολίζουν τις επτά μέρες της εβδομάδας. Άλλοι λένε πως συμβολίζουν τα επτά κύματα ενός σετ. Όταν η Polly ρώτησε ποια ιστορία ήταν η αληθινή, η γηραιότερη γυναίκα απλώς γέλασε και ίσιωσε το μαντήλι της.

In the late afternoon Polly rode the funicular back up and returned to her lantern. Polly notices things. What she noticed now was the sea. The lines of swell were taller than yesterday, and they had begun, very quietly, to boom.

Αργά το απόγευμα η Polly ανέβηκε ξανά με το τελεφερίκ και γύρισε στο φανάρι της. Η Polly παρατηρεί τα πράγματα. Αυτό που παρατήρησε τώρα ήταν η θάλασσα. Οι γραμμές της φουσκονεριάς ήταν ψηλότερες από χθες, και είχαν αρχίσει, πολύ σιγανά, να βουίζουν.