The Surprise at Montmartre

Polly and Isabelle gave the painting back to Monsieur Dupont. The old artist was very thankful. Polly and Isabelle felt proud. But soon, something unexpected happened. As they were leaving the studio, they heard noise outside. They looked and saw the busy streets of Montmartre. A group of street performers was there. They wore bright costumes and did exciting tricks. People stopped to watch them. One performer was a mime. He made funny faces and moved silently. Polly and Isabelle were not interested in the show. They were curious about the crowd's excitement. Polly moved closer to see better. Her bright feathers shone in the light. Then she saw a familiar face. It was Isabelle's younger brother, Henri. He was supposed to be at home in Lyon. Seeing him in Paris was a surprise. Isabelle called out to him, moving through the people. Henri was tall, with messy hair and a cheeky smile. He was surprised to see Isabelle too. "Henri! What are you doing here?" Isabelle asked. Henri looked away, feeling shy. "I wanted to see Paris before summer ends," he said. "But I got lost." Polly felt the tension and made a funny noise. "Paris is full of surprises, right?" she joked. Her joke made everyone relax. Isabelle stopped worrying and understood Henri. She saw their meeting as a lucky chance. "Since you're here, join us for the adventure," she said kindly. Henri felt happy and nodded quickly. Polly, Isabelle, and Henri walked together. The colorful streets of Paris promised more surprises.

Η Πόλυ και η Ιζαμπέλ επέστρεψαν τον πίνακα στον κύριο Ντιπόν. Ο ηλικιωμένος καλλιτέχνης ήταν πολύ ευγνώμων. Η Πόλυ και η Ιζαμπέλ ένιωσαν περήφανες. Αλλά σύντομα, κάτι απρόσμενο συνέβη. Καθώς έφευγαν από το στούντιο, άκουσαν θόρυβο απ' έξω. Κοίταξαν και είδαν τους πολυσύχναστους δρόμους της Μονμάρτρης. Μια ομάδα καλλιτεχνών του δρόμου ήταν εκεί. Φορούσαν φωτεινά κοστούμια και έκαναν εντυπωσιακά κόλπα. Οι άνθρωποι σταματούσαν να τους παρακολουθήσουν. Ένας καλλιτέχνης ήταν μίμος. Έκανε αστείες γκριμάτσες και κινιόταν σιωπηλά. Η Πόλυ και η Ιζαμπέλ δεν ενδιαφέρονταν για το θέαμα. Ήταν περίεργες για τον ενθουσιασμό του πλήθους. Η Πόλυ πλησίασε για να δει καλύτερα. Τα φωτεινά της φτερά έλαμπαν στο φως. Τότε είδε ένα γνώριμο πρόσωπο. Ήταν ο μικρότερος αδελφός της Ιζαμπέλ, ο Ανρί. Υποτίθεται ότι ήταν στο σπίτι στη Λυών. Το να τον δει στο Παρίσι ήταν έκπληξη. Η Ιζαμπέλ του φώναξε, περνώντας μέσα από τον κόσμο. Ο Ανρί ήταν ψηλός, με ακατάστατα μαλλιά και πονηρό χαμόγελο. Ήταν κι αυτός έκπληκτος που είδε την Ιζαμπέλ. "Ανρί! Τι κάνεις εδώ;" ρώτησε η Ιζαμπέλ. Ο Ανρί απέφυγε το βλέμμα της, νιώθοντας ντροπαλός. "Ήθελα να δω το Παρίσι πριν τελειώσει το καλοκαίρι," είπε. "Αλλά χάθηκα." Η Πόλυ ένιωσε την ένταση και έκανε έναν αστείο ήχο. "Το Παρίσι είναι γεμάτο εκπλήξεις, έτσι δεν είναι;" αστειεύτηκε. Το αστείο της έκανε όλους να χαλαρώσουν. Η Ιζαμπέλ σταμάτησε να ανησυχεί και κατάλαβε τον Ανρί. Είδε τη συνάντησή τους σαν μια τυχερή ευκαιρία. "Αφού είσαι εδώ, έλα μαζί μας στην περιπέτεια," είπε ευγενικά. Ο Ανρί ένιωσε χαρούμενος και έγνεψε γρήγορα. Η Πόλυ, η Ιζαμπέλ και ο Ανρί περπάτησαν μαζί. Οι πολύχρωμοι δρόμοι του Παρισιού υπόσχονταν περισσότερες εκπλήξεις.