Polly Takes the Bus

The bus arrived painted the color of an old postcard, and at the wheel sat a capybara with the calm of someone who has driven the same loop for years and still likes it. "Does this bus go downtown? I need the main square." The capybara nodded so slowly that the nod itself was reassuring, and the doors folded open like an invitation.

Το λεωφορείο έφτασε βαμμένο στο χρώμα μιας παλιάς καρτ ποστάλ, και στο τιμόνι καθόταν ένα καπιμπάρα με την ηρεμία εκείνου που κάνει την ίδια διαδρομή χρόνια και ακόμα του αρέσει. «Αυτό το λεωφορείο πάει στο κέντρο; Θέλω την κεντρική πλατεία.» Το καπιμπάρα έγνεψε τόσο αργά που το ίδιο το νεύμα καθησύχαζε, και οι πόρτες άνοιξαν σαν πρόσκληση.

"One ticket, please. It is my first time on this line." First times were the capybara's specialty. "How much is it? I only have coins today." The coins were counted into the tray one by one while the bus waited without a single impatient sound. Polly chose a window seat and watched the neighborhood reorganize itself: the market from rung to rung, the corner cafe, the fountain where everyone turns wrong.

«Ένα εισιτήριο, παρακαλώ. Είναι η πρώτη μου φορά σε αυτή τη γραμμή.» Οι πρώτες φορές ήταν η ειδικότητα του καπιμπάρα. «Πόσο κάνει; Σήμερα έχω μόνο κέρματα.» Τα κέρματα μετρήθηκαν στον δίσκο ένα ένα, ενώ το λεωφορείο περίμενε χωρίς ούτε έναν ανυπόμονο ήχο. Η Πόλι διάλεξε μια θέση στο παράθυρο και είδε τη γειτονιά να μπαίνει μόνη της σε σειρά: η αγορά, το καφέ της γωνίας, το σιντριβάνι όπου όλοι στρίβουν λάθος.

"Where do I get off for the main square?" A wing was already hovering over the red button when the capybara tilted an ear backward. "The next stop! Perfect, I am on my way to the door." The square appeared, wide and full of pigeons with opinions. "Thank you for your patience! See you later!" The doors folded shut, the postcard rolled on, and Polly stood in the middle of the new city feeling, for the first time, like someone who knew the way home.

«Πού κατεβαίνω για την κεντρική πλατεία;» Μια φτερούγα ήταν ήδη πάνω από το κόκκινο κουμπί όταν το καπιμπάρα έγειρε το ένα αυτί προς τα πίσω. «Στην επόμενη στάση! Τέλεια, πάω κιόλας προς την πόρτα.» Η πλατεία εμφανίστηκε, φαρδιά και γεμάτη περιστέρια με απόψεις. «Ευχαριστώ για την υπομονή σας! Τα λέμε!» Οι πόρτες έκλεισαν, η καρτ ποστάλ συνέχισε τον δρόμο της, και η Πόλι έμεινε στη μέση της καινούριας πόλης νιώθοντας, για πρώτη φορά, ότι ήξερε τον δρόμο για το σπίτι.