Polly Asks the Way

Polly had a theory that maps were for tourists, and the theory lasted exactly twenty minutes. The streets of the neighborhood curved like they were drawn freehand, every corner had the same bakery smell, and the library refused to appear. On a corner stood an owl with a folded newspaper, reading standing up the way only owls can. "Excuse me, one question. I think I am lost."

Polly ma teorię, że mapy są dla turystów, i ta teoria wytrzymuje dokładnie dwadzieścia minut. Ulice okolicy wiją się, jakby narysowano je odręcznie, każdy róg pachnie tą samą piekarnią, a biblioteka uparcie się nie pojawia. Na rogu stoi sowa ze złożoną gazetą i czyta na stojąco, tak jak potrafią tylko sowy. „Przepraszam, jedno pytanie. Chyba nie umiem znaleźć drogi.”

The owl lowered the newspaper with enormous patience. "Where is the library? I have been going in circles." It was not far, the owl explained; the problem was the fountain. Everyone turned the wrong way at the fountain. "To the right or to the left at the fountain?" Left, always left, and then nothing but street until the square. "Straight ahead until the square, okay! That sounds easy."

Sowa opuszcza gazetę z ogromną cierpliwością. „Gdzie jest biblioteka? Chodzę w kółko już od dłuższej chwili.” Nie jest daleko, wyjaśnia sowa; problemem jest fontanna. Przy fontannie wszyscy skręcają w złą stronę. „W prawo czy w lewo przy fontannie?” W lewo, zawsze w lewo, a potem sama ulica aż do placu. „Prosto aż do placu, dobrze! To brzmi łatwo.”

It was easy, once someone said it out loud. The library appeared behind the square with its wide steps and its doors open, exactly where it had been all along. "Thank you very much! You have saved my afternoon." The owl waved the newspaper without looking up from the next page. Polly climbed the steps with a new theory: the shortest distance between two points is a good question.

I jest łatwo, gdy tylko ktoś powie to na głos. Biblioteka pojawia się za placem, z szerokimi schodami i otwartymi drzwiami, dokładnie tam, gdzie stała przez cały czas. „Dziękuję bardzo! Uratowała mi pani popołudnie.” Sowa macha gazetą, nie podnosząc wzroku znad następnej strony. Polly wchodzi po schodach z nową teorią: najkrótsza droga między dwoma punktami to dobre pytanie.