Polly Orders a Coffee

The rain decided for Polly. It started halfway across the square, and the nearest door was a corner cafe with fogged windows and a striped awning dripping in slow drops. "Hello, good afternoon!" A badger in a bow tie looked up from the coffee machine as if visitors on rainy days were his favorite kind.

De regen besliste voor Polly. Hij begon midden op het plein, en de dichtstbijzijnde deur was die van een hoekcafé met beslagen ramen en een gestreept zonnescherm dat langzaam druppelde. „Hallo, goedemiddag!” Een das met een vlinderdas keek op van het koffieapparaat alsof bezoek op regendagen zijn lievelingssoort was.

"A coffee with milk, please. Not too hot, if possible." The badger nodded like someone taking the request very seriously, then slid a glass case forward without a word. Inside, golden and sugared, waited the famous ones. "Do you have churros? Everyone talks about them." He pretended to be offended that the question was even necessary. "For here, please. I want to sit by the window for a while."

„Een koffie met melk, graag. Niet te heet, als het kan.” De das knikte als iemand die de bestelling heel serieus neemt, en schoof toen zonder een woord een vitrine naar voren. Daarin wachtten ze, goudbruin en met suiker, de beroemde. „Hebben jullie churros? Iedereen praat erover.” Hij deed alsof hij beledigd was dat de vraag überhaupt nodig was. „Voor hier, graag. Ik wil even bij het raam zitten.”

The window seat came with the sound of rain and a view of umbrellas hurrying past. Polly dipped, tasted, and understood the entire neighborhood a little better. "The check, please. How much do I owe you?" The number was small; the discovery was not. "How delicious! I am definitely coming back tomorrow." The badger just polished a cup and smiled, because he had heard that before, and it was always true.

De plek bij het raam kwam met het geluid van de regen en een optocht van haastige paraplu's. Polly doopte, proefde, en begreep de hele buurt een beetje beter. „De rekening, graag. Hoeveel ben ik je schuldig?” Het bedrag was klein; de ontdekking niet. „Wat lekker! Morgen kom ik zeker terug.” De das poetste alleen maar een kopje en glimlachte, want dat had hij eerder gehoord, en het was altijd waar.