Lake Baikal

Polly woke up on the fifth morning and the world had become water.

Polly werd wakker op de vijfde ochtend en de wereld was water geworden.

The train was running along the southern shore of Lake Baikal. The shore was a thin band of beach and forest between the tracks and the water. The water itself filled the entire window from edge to edge: not a lake so much as a sea, except for the perfect stillness and the impossible clarity of the colour, which was a blue that seemed to start from somewhere deep below the surface and rise up.

De trein reed langs de zuidelijke oever van het Baikalmeer. De oever was een smalle strook van strand en bos tussen de rails en het water. Het water zelf vulde het hele raam van rand tot rand: niet zozeer een meer als wel een zee, behalve dan de perfecte stilte en de onmogelijke helderheid van de kleur, die een blauw was dat leek te beginnen ergens diep onder het oppervlak en omhoog te rijzen.

The fisherman, whose name turned out to be Igor, had been awake for two hours. He was at the window with a small notebook, writing something Polly could not see. He turned when she perched on the rail beside him.

De visser, wiens naam Igor bleek te zijn, was al twee uur wakker. Hij stond bij het raam met een klein notitieboekje, iets schrijvend dat Polly niet kon zien. Hij draaide zich om toen ze naast hem op de reling ging zitten.

"Baikal," he said. "Have you read about it?"

"Baikal," zei hij. "Heb je erover gelezen?"

Polly tilted her head.

Polly kantelde haar hoofd.

"It is the deepest lake in the world," he said. "One thousand six hundred and forty-two metres at its deepest point. The deepest freshwater on Earth. It is also the oldest lake. Twenty-five million years old. Most lakes fill in with sediment over time. Baikal is in a rift valley that is still growing. It gets a few centimetres deeper every year. The bottom drops faster than the sediment can fill it."

"Het is het diepste meer ter wereld," zei hij. "Zestienhonderdtweeënveertig meter op het diepste punt. Het diepste zoetwater op aarde. Het is ook het oudste meer. Vijfentwintig miljoen jaar oud. De meeste meren vullen zich na verloop van tijd met sediment. Baikal ligt in een slenk die nog steeds groeit. Het wordt elk jaar een paar centimeter dieper. De bodem zakt sneller dan het sediment het kan vullen."

The lake outside the window was so clear that, looking down from the moving train, Polly could see boulders on the lake floor as the shoreline shallowed. The clarity is up to forty metres in the right conditions, Igor said. In the deep middle of the lake, the water is the cleanest fresh water on the planet.

Het meer buiten het raam was zo helder dat, kijkend naar beneden vanuit de rijdende trein, Polly rotsblokken op de bodem van het meer kon zien terwijl de kustlijn ondieper werd. De helderheid is tot veertig meter onder de juiste omstandigheden, zei Igor. In het diepe midden van het meer is het water het schoonste zoetwater op de planeet.

"It also holds," Igor said, almost as if reciting, "twenty-three percent of all the unfrozen fresh water on Earth. More than all the North American Great Lakes combined. The water in Baikal alone, if it were to be drained, would supply every human on Earth with fifty years of drinking water."

"Het bevat ook," zei Igor, bijna alsof hij iets opdreunde, "drieëntwintig procent van al het niet-bevroren zoetwater op aarde. Meer dan alle Noord-Amerikaanse Grote Meren samen. Het water in Baikal alleen, als het zou worden leeggepompt, zou elke mens op aarde vijftig jaar van drinkwater voorzien."

Polly looked at the lake. It did not look like twenty-three percent of anything. It looked like a single still blue thing.

Polly keek naar het meer. Het zag er niet uit als drieëntwintig procent van iets. Het leek op één stil blauw ding.

The train stopped at a station called Slyudyanka. A small Russian Orthodox church was visible from the platform. Igor got off. He shook Polly's wing tip with two fingers, gravely. "Three days fishing," he said. "Then home." He waved through the window once and was gone.

De trein stopte bij een station genaamd Slyudyanka. Een kleine Russisch-orthodoxe kerk was zichtbaar vanaf het perron. Igor stapte uit. Hij schudde Polly's vleugelpunt met twee vingers, ernstig. "Drie dagen vissen," zei hij. "Dan naar huis." Hij zwaaide nog een keer door het raam en was weg.

The train pulled out along the lake. For three more hours, it ran the shore. Polly stayed at the window the whole time. The trees on the slope above the tracks were Siberian pine and larch. A small wooden chapel passed. A solitary fisherman waded in the shallows in green rubber boots. A group of seals, Baikal seals, popped their heads above the surface a kilometre offshore. They are the world's only purely freshwater seal species. They are found nowhere else.

De trein reed verder langs het meer. Nog drie uur lang volgde hij de oever. Polly bleef de hele tijd bij het raam. De bomen op de helling boven de rails waren Siberische dennen en lariksen. Een kleine houten kapel kwam voorbij. Een eenzame visser waadde in het ondiepe water met groene rubberen laarzen. Een groep zeehonden, Baikalzeehonden, stak hun koppen boven het oppervlak uit een kilometer van de kust. Ze zijn de enige puur zoetwaterzeehondensoort ter wereld. Ze worden nergens anders gevonden.

Polly thought about scale. Half a kilometre below her, at this exact moment, was water older than her species. Below that, more water, and below that, more water, all the way down to a depth that would not be illuminated even at full noon. Inside that water was a tiny pink shrimp called Epischura that did not exist anywhere else on Earth, and which functioned, collectively, as the lake's filtration system. They kept the water clear. They had been keeping it clear for twenty million years.

Polly dacht na over schaal. Een halve kilometer onder haar, op dit exacte moment, was water ouder dan haar soort. Daaronder, meer water, en daaronder, nog meer water, helemaal tot een diepte die zelfs bij volle middag niet verlicht zou worden. In dat water zat een kleine roze garnaal genaamd Epischura die nergens anders op aarde bestond, en die functioneerde, gezamenlijk, als het filtersysteem van het meer. Ze hielden het water helder. Ze hielden het al twintig miljoen jaar helder.

The train ran. The water held still. The day passed.

De trein reed. Het water bleef stil. De dag ging voorbij.