The Birch Forests

On the second morning, the train was already four hundred kilometres east of Moscow. Polly woke up on the small folding table where she had spent the night under a corner of the woman's beige cardigan. The light through the window was the soft grey of an early summer northern morning. The woman was already up and drinking tea from a glass with a metal holder.

İkinci sabah, tren Moskova'nın dört yüz kilometre doğusundaydı. Polly, geceyi kadının bej hırkasının bir köşesinin altında geçirdiği küçük katlanır masada uyandı. Pencereden gelen ışık, erken yazın kuzey sabahlarının yumuşak grisi gibiydi. Kadın çoktan uyanmış, metal bir tutacaklı bardaktan çay içiyordu.

"Birches," the woman said.

"Huş ağaçları," dedi kadın.

Polly looked. Outside the window, white-trunked trees were running past at sixty kilometres an hour. They were everywhere. They went on. They were not in groves. They were not in clearings. They were the entire landscape. The forest had become a continuous fact.

Polly baktı. Pencerenin dışında, beyaz gövdeli ağaçlar saatte altmış kilometre hızla geçiyordu. Her yerdelerdi. Devam ediyorlardı. Koruluklarda değillerdi. Açıklıklarda değillerdi. Tüm manzara onlardı. Orman kesintisiz bir gerçeklik haline gelmişti.

This was the western edge of the Russian birch belt. White birch, Betula pubescens. Some downy. Some silver. The species has the widest natural range of any deciduous tree on Earth. It can grow on land where almost nothing else will. It thrives in cold poor soils, in marshes, on the edges of forests where larger trees cannot get a foothold. It is the tree that says: there has been a fire here. Or: there will be a forest here, eventually, but I am here first.

Bu, Rusya'nın huş kuşağının batı ucuydu. Beyaz huş, Betula pubescens. Bazıları tüylü, bazıları gümüşi. Bu tür, yeryüzündeki herhangi bir yaprak döken ağacın en geniş doğal yayılımına sahiptir. Neredeyse başka hiçbir şeyin yetişemeyeceği topraklarda büyüyebilir. Soğuk ve fakir topraklarda, bataklıklarda, daha büyük ağaçların tutunamadığı orman kenarlarında gelişir. Bu ağaç, burada bir yangın olduğunu ya da bir gün burada bir orman olacağını ama önce benim burada olduğumu söyler.

The young man with the laptop, whose name turned out to be Pavel, looked up from his typing. "You are the parrot," he said in flat English. "I noticed." He went back to typing. The woman, whose name was Galina, poured a second glass of tea and offered it to Polly. It was the colour of strong amber. The lemon slice on top floated like a small yellow boat.

Dizüstü bilgisayarıyla uğraşan genç adam, adının Pavel olduğu ortaya çıktı, yazmayı bırakıp baktı. "Sen papağansın," dedi düz bir İngilizceyle. "Fark ettim." Yazmaya geri döndü. Adı Galina olan kadın, ikinci bir çay bardağı doldurup Polly'ye uzattı. Çay, güçlü bir amber rengindeydi. Üstündeki limon dilimi, küçük sarı bir tekne gibi yüzüyordu.

Polly drank a sip, carefully, off the edge of the glass. It was very hot and very sweet. The samovar at the end of the carriage had been running for twelve hours straight.

Polly dikkatlice, bardağın kenarından bir yudum aldı. Çok sıcaktı ve çok tatlıydı. Vagonun sonunda duran semaver on iki saattir çalışıyordu.

Polly hopped to the window. The birches kept going. Occasionally a thin black river. Occasionally a small village of grey wooden houses with carved window frames. Then more birches.

Polly pencereye doğru zıpladı. Huş ağaçları devam ediyordu. Ara sıra ince siyah bir nehir. Ara sıra oyma pencere çerçeveli gri ahşap evlerden oluşan küçük bir köy. Sonra yine huş ağaçları.

"The longest part of this trip," Galina said, "is the trees. People do not understand this until they ride it. You sit in a train for six days and you look out at trees. There is no end to them. In the maps it is a green colour like any other green. In the train it is something else."

"Bu yolculuğun en uzun kısmı," dedi Galina, "ağaçlar. İnsanlar bunu ancak trene bindiklerinde anlıyorlar. Altı gün boyunca bir trende oturuyorsunuz ve dışarıda ağaçlara bakıyorsunuz. Sonu yok. Haritalarda diğer yeşiller gibi bir yeşil renktir. Ama trende başka bir şeydir."

Polly tilted her red head.

Polly kırmızı başını eğdi.

The taiga begins, technically, somewhere past the Volga. The forest she was watching now was still mixed European forest. But the structure of it, the way it filled the window without any landmark to anchor it, was already what taiga becomes. Most of Russia is covered by forest like this. About forty percent of the country's land area is taiga. The country contains roughly twenty percent of all the world's standing forest. From the air, in winter, Russia is mostly snow on trees.

Tayga, teknik olarak, Volga'nın biraz ötesinde başlar. Şu an izlediği orman hâlâ karışık Avrupa ormanıydı. Ama yapısı, pencereyi herhangi bir işaret olmadan doldurma şekli, zaten tayganın ne olacağını gösteriyordu. Rusya'nın çoğu böyle ormanlarla kaplıdır. Ülkenin toprak alanının yaklaşık yüzde kırkı taygadır. Ülke, dünyanın tüm ayakta duran ormanlarının yaklaşık yüzde yirmisini içerir. Havadan, kışın, Rusya çoğunlukla ağaçlar üzerinde kar gibidir.

Polly drank a second sip. Pavel typed. Galina returned to her book. The train made its steady rhythm. Outside the window, four hundred kilometres slid past as if it were one continuous birch.

Polly ikinci bir yudum aldı. Pavel yazmaya devam etti. Galina kitabına döndü. Tren sabit ritmini sürdürdü. Pencerenin dışında, dört yüz kilometre, kesintisiz bir huş gibi kayıp gidiyordu.