The Jar

On the second morning, Chiara brought a glass jar to Pasta's tank. The jar had a screw lid. Inside was a live crab.

Op de tweede ochtend bracht Chiara een glazen pot naar het aquarium van Pasta. De pot had een schroefdeksel. Binnenin zat een levende krab.

Chiara held the jar above the water. Pasta watched. One arm uncurled and stretched along the side of the tank.

Chiara hield de pot boven het water. Pasta keek toe. Een van haar armen ontrolde zich en strekte zich langs de zijkant van het aquarium uit.

Chiara dropped the jar into the water. It sank slowly. Pasta did not lunge. Octopuses, Chiara said, are not lungers. They are observers first.

Chiara liet de pot in het water vallen. Hij zonk langzaam. Pasta schoot niet naar voren. Octopussen, zei Chiara, zijn geen aanvallers. Ze zijn eerst waarnemers.

Polly perched on the tank rim. The crab scuttled against the glass inside the jar. Pasta touched the jar with one arm. Her suckers had two hundred sensory cells each. "An octopus arm tastes everything it touches," Chiara said.

Polly zat op de rand van het aquarium. De krab krabbelde tegen het glas binnenin de pot. Pasta raakte de pot aan met één arm. Haar zuignappen hadden elk tweehonderd sensorische cellen. "Een octopusarm proeft alles wat hij aanraakt," zei Chiara.

Pasta gathered the jar with a second arm. The two arms turned it slowly. A third arm came around the back to explore the lid.

Pasta pakte de pot met een tweede arm. De twee armen draaiden hem langzaam. Een derde arm kwam om de achterkant om het deksel te verkennen.

Octopuses have been opening screw-top jars in labs since the 1950s. The first time, it usually takes ten or fifteen minutes. They are not thinking in steps. They are letting the suckers feel the threads and turning the lid the way the threads pull.

Octopussen openen al sinds de jaren vijftig schroefdeksels in laboratoria. De eerste keer duurt het meestal tien of vijftien minuten. Ze denken niet in stappen. Ze laten de zuignappen de schroefdraad voelen en draaien het deksel in de richting waarin de schroefdraad trekt.

Pasta turned the lid one half-rotation. Then another. The lid popped free. The crab scrambled out into the open water.

Pasta draaide het deksel een halve slag. Toen nog een. Het deksel sprong los. De krab krabbelde de open wateren in.

It did not get far. Pasta's fourth arm was already curled at the jar's mouth. The crab disappeared into the octopus's beak.

Ver kwam hij niet. Pasta's vierde arm was al gekruld bij de opening van de pot. De krab verdween in de snavel van de octopus.

Chiara wrote something on a clipboard. "Three minutes forty-two seconds. She is getting fast. The first time we gave her a jar, it took her eleven minutes."

Chiara schreef iets op een klembord. "Drie minuten tweeënveertig seconden. Ze wordt snel. De eerste keer dat we haar een pot gaven, duurde het elf minuten."

Pasta returned to her coil of pipe. Her arms wrapped around herself.

Pasta keerde terug naar haar spoel van pijp. Haar armen wikkelden zich om haar heen.

Octopuses are very strange, Chiara told Polly. They are more closely related to a snail than to anything with a backbone. They have three hearts. Their blood is blue, because it carries oxygen with copper instead of iron. They live only three to five years in the wild. Pasta was already two. She would learn everything she would ever know in the time she had left.

Octopussen zijn heel vreemd, vertelde Chiara aan Polly. Ze zijn nauwer verwant aan een slak dan aan iets met een ruggengraat. Ze hebben drie harten. Hun bloed is blauw, omdat het zuurstof vervoert met koper in plaats van ijzer. Ze leven slechts drie tot vijf jaar in het wild. Pasta was al twee. Ze zou alles leren wat ze ooit zou weten in de tijd die ze nog had.