The Diving Falcon

Polly thought about the peregrine for two days. She wanted to feel the shape of its dive.

Polly, iki gün boyunca doğan kuşunu düşündü. Onun dalışının şeklini hissetmek istiyordu.

On the third morning, before the visitor lots filled, she went to El Capitan. She found a peregrine on a high ledge. It was a male, smaller than the female she had seen with Tomas. Slate-grey back, white barred chest. It was eating something.

Üçüncü sabah, ziyaretçi alanları dolmadan önce El Capitan'a gitti. Yüksek bir çıkıntıda bir doğan buldu. Bu, Tomas ile gördüğü dişiden daha küçük olan bir erkekti. Arka tarafı arduvaz grisi, göğsü beyaz çizgiliydi. Bir şeyler yiyordu.

She perched on a manzanita branch fifty metres away and waited.

Polly, elli metre uzakta bir manzanita dalına tüneyip bekledi.

The peregrine finished its meal. It wiped its beak on the rock and looked at her. Then it stepped off the ledge.

Doğan yemeğini bitirdi. Gagasını kayaya sildi ve ona baktı. Sonra çıkıntıdan adım attı.

It did not flap. It folded its wings against its body, like a leaf pulled into a stem, and dropped. It accelerated. It went past the middle of the cliff face in two seconds. Then it pulled its wings out, banked, and was gone behind a buttress.

Kanatlarını çırpmadı. Kanatlarını gövdesine doğru katladı, bir sapın içine çekilen bir yaprak gibi, ve düştü. Hızlandı. İki saniye içinde kayalığın ortasından geçti. Sonra kanatlarını açtı, döndü ve bir çıkıntının arkasında kayboldu.

A peregrine falcon in a dive can reach 380 kilometres an hour. That is the fastest movement of any animal on Earth. To dive that fast without injury, peregrines have a third eyelid that closes over the eye to keep the wind out. They have small cones in their nostrils that slow the air entering their lungs.

Bir doğan kuşu dalışta saatte 380 kilometre hıza ulaşabilir. Bu, dünyadaki herhangi bir hayvanın en hızlı hareketidir. Bu kadar hızlı dalış yaparken yaralanmamak için, doğanların rüzgarı dışarıda tutmak için gözlerinin üzerine kapanan üçüncü bir göz kapağı vardır. Burun deliklerinde, akciğerlerine giren havayı yavaşlatan küçük koniler bulunur.

Polly was not built for that dive. She knew this. But the curiosity was bigger than the knowing.

Polly, o dalış için yaratılmamıştı. Bunu biliyordu. Ama merakı bilmekten daha büyüktü.

She flew up to the ledge and looked down. The drop was nearly vertical. She folded her wings against her green body. She tilted forward. She fell.

Çıkıntıya uçtu ve aşağıya baktı. Düşüş neredeyse dikeydi. Kanatlarını yeşil gövdesine doğru katladı. Öne doğru eğildi. Düştü.

It was not a peregrine dive. It was a parrot in too much hurry. She wobbled. The wind got under one wing. She corrected, lost the line, corrected again. Twenty metres in, she opened her wings and pulled out in a loose, embarrassed arc.

Bu bir doğan dalışı değildi. Bu, çok acele eden bir papağandı. Sallandı. Rüzgar bir kanadının altına girdi. Düzeltmeye çalıştı, çizgiyi kaybetti, tekrar düzeltti. Yirmi metre sonra kanatlarını açtı ve gevşek, utangaç bir yay çizerek çıktı.

She tried again, smaller, from a lower perch. Then again, lower still. By noon, she had made eight short dives. None were peregrine dives. All were a little better than the last.

Tekrar denedi, daha küçük, daha alçak bir yerden. Sonra tekrar, daha da alçaktan. Öğlene kadar sekiz kısa dalış yapmıştı. Hiçbiri doğan dalışı değildi. Ama hepsi bir öncekinden biraz daha iyiydi.