The Diving Falcon

She thought about the peregrine for two days. The way it had folded its wings. The instant from perch to gone. She wanted to know the shape of it, not in her head but in her body. So on the third morning, before the visitor lots had started to fill, Polly went looking for the bird.

Twee dagen lang dacht ze aan de slechtvalk. Hoe hij zijn vleugels had gevouwen. Het moment van zitten tot verdwijnen. Ze wilde de vorm ervan kennen, niet in haar hoofd maar in haar lichaam. Dus op de derde ochtend, voordat de parkeerplaatsen voor bezoekers begonnen vol te lopen, ging Polly op zoek naar de vogel.

She found a peregrine near El Capitan, on a ledge perhaps four hundred metres up. It was a male, smaller than the female she had seen with Tomas, slate-grey on the back, barred white on the chest. It was eating something. She did not look closely at the something.

Ze vond een slechtvalk in de buurt van El Capitan, op een richel misschien vierhonderd meter hoog. Het was een mannetje, kleiner dan het vrouwtje dat ze met Tomas had gezien, leigrijs op de rug, wit met zwarte strepen op de borst. Hij was iets aan het eten. Ze keek niet goed naar wat het was.

She perched on a manzanita branch about fifty metres away and waited.

Ze ging op een manzanita-tak zitten, ongeveer vijftig meter verderop, en wachtte.

The peregrine finished its meal, wiped its beak on the rock, and looked at her. It tilted its head. Then it stepped off the ledge.

De slechtvalk maakte zijn maaltijd af, veegde zijn snavel aan de rots af en keek naar haar. Hij kantelde zijn kop. Toen stapte hij van de richel.

It did not flap. It folded its wings against its body, like a leaf pulled into a stem, and dropped. Polly watched it accelerate. The bird went past the half-mark of the cliff face in maybe two seconds. Then it pulled its wings out, banked, climbed away, and was gone behind a buttress of rock.

Hij sloeg niet met zijn vleugels. Hij vouwde ze tegen zijn lichaam, als een blad dat in een steel wordt getrokken, en viel. Polly zag hem versnellen. De vogel passeerde misschien in twee seconden het midden van de klif. Toen vouwde hij zijn vleugels uit, maakte een bocht, klom omhoog en verdween achter een rotsrichel.

A peregrine falcon in a dive can reach 380 kilometres an hour. That is the fastest movement of any animal on Earth. To dive at that speed and not be knocked unconscious by the air, peregrines have a third eyelid that closes over the eye to keep the wind out, and small cones in their nostrils that act like the cone in front of a jet engine, slowing the air entering their lungs. They are built for the drop.

Een slechtvalk in duikvlucht kan 380 kilometer per uur bereiken. Dat is de snelste beweging van elk dier op aarde. Om met die snelheid te duiken zonder bewusteloos te raken door de lucht, hebben slechtvalken een derde ooglid dat over het oog sluit om de wind buiten te houden, en kleine kegeltjes in hun neusgaten die werken als de kegel voor een straalmotor, waardoor de lucht die hun longen binnenkomt wordt vertraagd. Ze zijn gebouwd voor de val.

Polly was not built for the drop. She was built for short bursts and accurate landings. She knew this. But the curiosity was bigger than the knowing.

Polly was niet gebouwd voor de val. Ze was gebouwd voor korte uitbarstingen en nauwkeurige landingen. Ze wist dit. Maar de nieuwsgierigheid was groter dan het weten.

She flew up the cliff to the ledge the peregrine had used. She stood on it. The drop opened below her, almost vertical, dizzying. The valley floor was a long way down. Air rose past her in cool waves.

Ze vloog omhoog naar de richel die de slechtvalk had gebruikt. Ze stond erop. De val opende zich onder haar, bijna verticaal, duizelingwekkend. De vallei lag ver beneden. Koele lucht steeg in golven langs haar omhoog.

She folded her blue-teal wings against her green body. She tilted forward. She fell.

Ze vouwde haar blauwgroene vleugels tegen haar groene lichaam. Ze kantelde naar voren. Ze viel.

It was not a peregrine dive. It was a parrot in too much hurry. She wobbled. The wind got under one wing and tried to tip her. She corrected, lost the line, corrected again. Twenty metres in, she opened her wings and pulled out of it in a loose, embarrassed arc.

Het was geen slechtvalkduik. Het was een papegaai in te veel haast. Ze wiebelde. De wind kwam onder één vleugel en probeerde haar om te kantelen. Ze corrigeerde, verloor de lijn, corrigeerde opnieuw. Twintig meter verder opende ze haar vleugels en trok eruit in een losse, beschaamde boog.

She landed on a pine branch a hundred metres below the ledge. She breathed for a minute. Then she did it again, smaller this time, from a lower perch. Then she did it a third time, lower still.

Ze landde op een dennen tak honderd meter onder de richel. Ze ademde een minuut. Toen deed ze het opnieuw, kleiner deze keer, vanaf een lagere plek. Toen deed ze het een derde keer, nog lager.

By the time the sun was overhead, she had made eight short dives and one decent one. None of them were a peregrine dive. All of them were a little better than the last.

Tegen de tijd dat de zon boven haar stond, had ze acht korte duiken en één behoorlijke gemaakt. Geen van hen was een slechtvalkduik. Maar ze waren allemaal een beetje beter dan de vorige.

From somewhere higher on the cliff, she thought she heard the peregrine call. She told herself it was probably not laughing at her. It was probably just the wind.

Van ergens hoger op de klif dacht ze dat ze de slechtvalk hoorde roepen. Ze vertelde zichzelf dat hij waarschijnlijk niet om haar lachte. Het was waarschijnlijk gewoon de wind.